Date/Time
Date(s) - 12/02/2019
20:30 - 22:30

Location
Cultuurhuis Heerlen

Categories


Afbeeldingsresultaat voor cam penner & jon wood
Cam Penner groeide op in een Mennonieten gemeente in Manitoba, Canada waar zijn ouders, de dorpsrebels een illegale kroeg runden en zijn opa stiekem drank stookte. Zijn Nederlandse debuut is van 2009, het sober gearrangeerde album Trouble & Mercy, werd meer als eens vergeleken met Springsteen’s meesterwerk Nebraska
Op de opvolger Gypsy Summer liet Cam zien dat hij uit de voeten kan met meerdere stijlen daar hij op zijn laatste 2 albums To Build A Fire en Sex & politics beduidend meer kooltjes op het vuur heeft gegooid. Met zijn vaste muzikale compaan Jon Wood evolueert de Canadees weer een stapje verder met een iets grilligere, gejaagde sound. Cam zingt afwisselend ingetogen en met een emotionele compassie maar kan ook uithalen alsof een duivelse Tom Waits hem hier op de hielen zit in een Jim Jarmusch film. Zijn rootsy folksound injecteert hij met invloeden uit de Rock & Roll en blues en maken Cam en Jon met zijn tweeën op het podium een volledig bandgeluid door vaak 2 instrumenten tegelijk te bespelen en gebruik te maken van live zelf ingespeelde samples waarmee ze een soort symphonie van geluid en kleur die soms donker, grommend en ronkend over je heen buitelt met brutale bravoure maar je ook weer warm verleidelijk, speels in een omhelzing van muzikale strelingen wentelt. Je zou zijn muziek dus ook kunnen omschrijven als een spannende muzikale thriller. Geen wonder ook dat Dolf Jansen in het verleden muziek van Cam als muzikale inspiratie gebruikte voor een van zijn oudejaar conferences.

Gerelateerde afbeelding

“Rauw als een Tom Waits, maar als er banjogetokkel in verweven wordt, kunnen vergelijkingen met Otis Taylor niet van de hand gewezen worden” (Rootstime.be)
“Op deze nieuwe cd van Cam Penner schalt opnieuw mijn loftrompet” (Rein van den Berg //  www.johnnysgarden.eu

“In a world of lonesome, troubled troubadours, Cam Penner should be king.” (Americana UK )

“From the worn edge in his voice to the wired and sleepy guitar picking… the excellent songs and his stripped-down, folk Americana is straight forward and deceptively simple.” (MOJO Magazine)